Coś niecoś

Stary rok zakończyliśmy Pavlovą. Dosłownie, bo zaczęliśmy jeść deser ok. 23:40, a jak kończyliśmy, zaczęły się sztuczne ognie, i z szampanem w ręku podeszliśmy do okna.

Bardzo długi wątek o tej bezie jest tu, oryginalny przepis z Forever summer Nigelli Lawson. Pozwolę sobie skopiować zwięzłe a treściwe tłumaczenie Cipcipkurki z ww. wątku na Galerii Potraw:

To było moje trzecie podejście do Pavlovej pełnowymiarowej. Pierwsze – absolutna katastrofa, czekoladowe frisbee. Druga – dużo lepiej, zwłaszcza byłoby, gdybym nie poklepała ciepłego jeszcze czubka, który się zapadł. Tym razem zrobiłam wersję kameralną, tj. z ½ przepisu, czyli 3 białek, pieczonych 45 min. Oczywiście góra popękała i potem się nieco zapadła, ale jak odwróciłam placek do góry dnem, przykryłam bitą śmietaną, posypałam pestkami wytłuczonym z 1 granatu i posypałam startą czekoladą, byłam całkiem z siebie zadowolona. Co prawda owoc granatu okazał się być nieco przejrzały, i kolor dlatego był nieco wyblakły, ale walorów smakowych to nie umniejszyło. I zdecydowanie daleko odeszliśmy od czekoladowego frisbee. Jeśli ktoś jeszcze nie jadł, niech spróbuje: to bardzo nietypowa beza (i chyba dlatego mi tak smakuje, bo do bez stosunkowo niedawno się przekonałam - i to nie do każdych ;).

PS. Udało mi się kiedyś także wyprodukować udane mini czekoladowe Pavlovy, na wzór tych, które można obejrzeć u Dorotus - pokombinowałam biorąc pod uwagę doświadczenia z małymi bezami, właśnie ten przepis na mini-Pavlovy, i powyższy na czekoladową (wszystko wg. przepisów Nigelli). Zrobiłam jak poniżej, i polecam, urosły ślicznie i nie opadły; niestety zdjęcia się nie zachowały (robiłam je tego lata):