Głównie o kuchni, jedzeniu, gotowaniu - ale nie tylko...
poniedziałek, 21 stycznia 2008

... i czerwonym winem, i marchewką, i czosnkiem. Podana z pieczonymi ziemniakami i sosem chrzanowym ze świeżego chrzanu.

Bardzo lubię mięso pieczone lub duszone długo, a w niskiej temperaturze. Ten przepis wypróbowałam po raz pierwszy, ale sądzę, że zagości na stałe. Źródło: How to eat niezawodnej Nigelli Lawson. Proporcje podaję pełne, dla 6 osób - u nas na 2 głodne dorosłe 1/2 przepisu.

Skład: ok. 1,5 kg wołowiny (nie lubię tzw. na gulasz, u mnie był udziec), pokrojone na paski ok. 3,8 cm na 6,3 cm (w oryginale 1,5 cala na 2,5 cala) zbrązowić (najlepiej na raty) na ok. 3 łyżkach oliwy, wyłowić, odłożyć. Na oliwę po mięsie (jeśli za mało, dolać trochę) wrzucić: 1 dużą cebulę, pokrojoną w cienkie półtalarki, 5 ząbków rozdrobnionego czosnku, 3 średnie marchewki, obrane + w słupkach, 4 gałązki selera naciowego, najlepiej ze środka (szczerze mówiąc, nie widzę różnicy...), drobno posiekane oraz 6 sardeli, tj. filecików anchovis, odcedzone i rozdrobnione i 2 łyżki suszonego lub 1,5 łyżki świeżego tymianku. Zeszklić przez ok. 10 min, aż warzywa będą miękkie. W międzyczasie doprowadzić do wrzenia 2 szklanki przyzwoitego czerwonego wina, 2 łyżki Marsali (zastąpiłam wytrawnym sherry) i 1,5 szklanki bulionu wołowego (u mnie warzywny), odstawić.

Gdy warzywa będą miękkie, wrzucić wołowinę z powrotem do garnka, wmieszać 2 łyżki zwykłej mąki, po ok. 2 min dodać wino itd., dobrze zamieszać, dodać łyżkę koncentratu pomidorowego, 1/2 łyżeczki kwiatu gałki muszkatołowej, świeżo zmielony czarny pieprz (do smaku). Ew. dodać soli do smaku (ja nie dawałam). Umieścić w piekarniku nagrzanym do 150 st. na 3 godziny; przypuszczalnie można gotować na niskim gazie podobną ilość czasu.

Podawać najlepiej z pieczonymi ziemniakami (u mnie z całymi ząbkami czosnku - uwielbiam pieczony czosnek... w ogóle uwielbiam czosnek, ale się powtarzam - i rozmarynem), lub z puree ziemniaczanym. W klimacie środkowoeuropejskim pasowałyby mi Spätzle lub może kasza gryczana. Nigella proponuje jako dodatki ogórki konserwowe lub korniszony i sos chrzanowy - i to jest to. Nie wpadłabym na to, by mięso gulaszopodobne jeść z jakimkolwiek dodatkowym sosem, ale to ma sens, bo chrzan kontrastuje ze słodkawym smakiem duszonego mięsa. Swój zrobiłam ze świeżego chrzanu, luźno podpierając się How to eat:

Nieduży kawałek korzenia chrzanu obrać, zetrzeć, zmieszać z jogurtem (najlepiej greckim), lub jogurtem zmieszanym z kwaśną śmietaną, lub creme fraiche, jeśli ktoś ma dostęp, doprawić odrobiną ostrej musztardy, soku z cytryny i szczyptą soli.

Całość naprawdę pyszna, i polecam w powyższej konfiguracji. Najlepiej z dodatkiem czerwonego wina: np. tego, które wlaliśmy do duszenia, czy innego. Np. takiego, które dziś badaliśmy, a etykietę ma taką, że muszę tu pokazać :). I jest całkiem, całkiem.

sobota, 19 stycznia 2008

Gdy byłam mała i jechaliśmy z rodzicami na wakacje, bardzo często także z moją ciocią i bratem ciotecznym, moja św. p. babcia po kądzieli przygotowywała nam dwie papierowe torby z rogalikami drożdżowymi. Jedna torba zawierała rogaliki z dżemem, druga - z twarożkiem. Pierwsza opróżniała się błyskawicznie i stanowiła częsty przedmiot kłótni lub przepychanek. Babcia nie miała (jak sądzę) cierpliwości do lepienia i wypiekania rogalików, więc robiła je tylko raz do roku, właśnie na podróż, przez co wypiek wydawał się jeszcze bardziej atrakcyjny.

Kiedy parę miesięcy temu przemogłam się - skutecznie - jeśli chodzi o pieczenie z drożdżami, jako drugi przepis wypróbowałam właśnie ten na rogaliki, i stał się on moim ulubionym z Łasucha Literackiego M. Musierowicz. Autorka przytacza go jako dzieło rąk Basi, gospodyni pana Paszkieta z Idy sierpniowej. Cały anegdotyczny przepis można przeczytać w wątku na Galerii Potraw, ja podaję wersję bez upiększeń. Do tej pory robiłam zawsze z 1/2 przepisu, który wówczas daje ok. 1,5 blachy rogalików (ok. 22 szt.)

Do szklanki letniego mleka wrzucić 5 dkg drożdży roztarte z łyżeczką cukru, zasypać łyżką mąki, odstawić do wyrośnięcia. Roztopić 1/2 kostki masła (u mnie) lub margaryny, odstawić do wystudzenia. Do 70 dkg przesianej mąki dodać 3/4 szkl. cukru, szczyptę soli, cukier wanili(n)owy (bardzo nieprecyzyjne określenie; podejrzewam, że chodzi o małe opakowanie cukru; można dodać ok. łyżki - dwóch cukru waniliowego własnej roboty, jak u Dorotus), 2 żółtka, 1 całe jajo. Wlewamy rozczyn, masło, wyrabiamy na gładkie ciasto, odstawiamy do wyrośnięcia. Uwaga: ciasto bardzo nie rośnie. Zwiększa objętość, ale nie wstrząsająco. Można także zastosować metodę zimną/nocną - wyrobić wieczorem i zamiast zostawić 1-2 h do rośnięcia w cieple, wsadzić w natłuszczonej/wysypanej mąką i przykrytej misce do lodówki i działać dalej następnego dnia. Ciasto po lodówce może początkowo wydawać się twardawe, ale pod ręką mięknie i wałkuje się wspaniale i nie klei się.

Po podrośnięciu w cieple lub po nocy w lodówce ciasto lekko ugniatamy ręką, dzielimy na części i wałkujemy najlepiej w koła, które następnie dzielimy na trójkąty. Na każdy trójkąt nakładamy odrobinę dżemu (najlepiej nie bardzo płynnego i kwaskowatego, np. agrestowego) w dłuższym rogu i zwijamy właśnie od tego dłuższego rogu w rogalik. Część rogalików tym razem zrobiłam z resztką mincemeat, wyszły słodsze, ale całkiem przyjemne. Rogaliki układamy na blachach wyłożonych pergaminem, zostawiamy ok. 30 min do napuszenia, smarujemy roztrzepanym jajem/żółtkiem/białkiem i pieczemy ok. 15-20 min w 180 st. Moim zdaniem najlepsze w kilkanaście minut po wyjęciu z piekarnika.


środa, 16 stycznia 2008

Jedna z moich ulubionych tart... ale spieszcie się - dynia, tzn. sezon na nią, się kończy ;(

W oryginale z orzechami pecan, jak u Cipcipkurki na Galerii Potraw. Jednak odkryłam, że można pecany zastępować innymi orzechami, np. niesolonymi fistaszkami, czy innymi ulubionymi. Poniższy przepis jest jednym z nielicznych, które M - kręcący nosem na kruche słone, ale co ma zrobić, skoro twardo i regularnie go z nim oswajam :) - zaakceptował całkiem przyjaźnie.

Wyznam, że osobiście uwielbiam kruche ciasto, bardzo lubię je robić, wałkować i b. lubię jego zapach w stanie surowym. Moje ulubione jest wg. wskazówek Nigelli Lawson co do składu: 1/2 wagi tłuszczu do wagi mąki, przy czym 1/2 z tego tłuszczu może być w 100% masłem (jak najlepszym!), lub w 1/2 twardym roślinnym typu Planta, a mąka najlepiej tortowa (Nigella zaleca włoską "OO"). Zazwyczaj robię dwa placki na raz w mikserze, jeden mrożę.

Na małą tartownicę (np. 22-23 cm) imho wystarczy pojedynczy placek ciasta z 150 g mąki/75 g tłuszczu - jeszcze zostaną skrawki do ewentualnego wyklejenia pęknieć, lub do wykorzystania na słodko. Przy wersji dwa placki - 300 g mąki/150 tłuszczu. Minimalna ilość: 250 g mąki/125 g tłuszczu na dwa małe placki bez surplusu. Osoby początkujące mogą zastosować się do dodatkowej rady Nigelli (którą, jak nabrałam pewności siebie w kruchym, zarzuciłam, ale na początku pomaga): by mąkę z posiekanym tłuszczem schłodzić 10 min w zamrażarce, potem wyrabiać normalnie. Ma to wspomóc łatwość wyrabiania i ratować w ew. wpadkach pt. za dużo płynu. Coś w tym jest, bo moje pierwsze próby z kruchym były nieudane - zresztą miałam zawsze problem z nie za mokrym, ale za suchym - i dopiero z tego przepisu "dla idiotów" mi wyszło. Teraz już nie mrożę, ale na początku to rzeczywiście pomaga. Tak czy inaczej, zimny posiekany tłuszcz ucieramy z mąką na okruszki za pomocą robota (lub ręcznie, ale wolę mikserem :), gdy faktura przypomina owsiankę - łączymy delikatnie na elastyczną masę za pomocą schłodzonej wody z wyciśniętym sokiem z cytryny + trochę soli - na 300 g mąki potrzeba mniej więcej 1/3 szklanki. Jeśli robimy w robocie, dolewamy stopniowo i powoli wody, patrząc, czy ciasto już zbija się w kulę, czy nie, zatrzymujemy mikser, gdy zacznie się sklejać w całość i dogniatamy ręką w jednolitą masę. Schładzamy co najmniej 30 min, wałkujemy i wykładamy foremkę, schładzamy co najmniej 30 min (lub u mnie w przypadku tej tarty - dobę), podpiekamy ok. 20 min w 190 st.

W przypadku tej tarty moim zdaniem nie ma konieczności pieczenia na ślepo, tj. z fasolkami - wystarczy nakłuć ciasto. Potem robimy farsz, cytuję za Cipcipkurką, która jednak podaje proporcje na większą tartę - na mniejszą radzę wziąć ok. 1/2-2/3 farszu.

Farsz:

600 g dyni wyczyścić, usunąć pestki, obrać, pokroić na kawałki. W misce wymieszać łyżkę ciemnego cukru, 2-3 łyżeczki tabasco, 2 łyżki oliwy, 3 łyżki keczupu, dorzucić 150 g szynki pokrojonej w kostkę, 80 g pekanów (lub innych orzechów; dzisiaj fistaszki) i dynię. Posolić, popieprzyć.
Wymieszać 125 ml kremówki z 3 jajami, przyprawić. Na podpieczony spód wyłożyć dynię, zalać sosem. Piec 30-40 minut w 200 stopniach.

Cipcipkurka pisze: "zaskakująco pyszne", i coś w tym jest. To połączenie smaku naprawdę działa. Radzę tylko nie przejmować się tym, że surowa dynia z szynką i przyprawami smakuje b. ostro - złagodnieje z sosem i w piekarniku, powinna być porządnie doprawiona. Można posypać zieleniną, np. pietruszką.

wtorek, 15 stycznia 2008

Jestem śmierdzącym leniem, bo od ponad tygodnia zbieram się z wrzuceniem tych blinów. A jedliśmy je na Sylwestra. Cóż, lepiej późno niż wcale.

Pisałam o nich kiedyś tu. To danie jest dla mnie ważne, bo jadłam je tylko - jak na razie - 3 razy w życiu, i każdy z tych posiłków był małą ucztą, i raczej wiązał się z ważniejszym wydarzeniem. Pierwszy raz wypróbowałam przepis na te placuszki po obejrzeniu Eden na WFF 2006. Film zrobił na mnie duże wrażenie - jest to historia nieśmiałego kucharza-geniusza i kelnerki, w której jest (skrycie) zakochany (film wyszedł na DVD w Niemczech i ma wkrótce wyjść w UK - obejrzyjcie koniecznie!). Jak można się domyśleć, jedzenie, a raczej gotowanie i ucztowanie, odgrywa tam ogromną rolę. Wróciliśmy śmiertelnie głodni do domu i wspólnie wyprodukowaliśmy miskę blinów... Sami rozumiecie, że od tego czasu mam sentyment :)

I zanim ktoś powie, że bliny to tylko drożdżowe i gryczane - tak to pojmujemy w Polsce, w Rosji (i to samo na Litwie, co poznałam z 1-szej ręki) blin to każdy rodzaj naleśnika/naleśnikopodobnego placuszka (szczerze mówiąc, bliny wydają mi się bliższe amerykańskim pancakes niż czemukolwiek innemu, ew. oładkom lub racuchom). Dopiero poprzez przymiotniki lub określenia można sprecyzować, o jaki rodzaj blina/placuszka nam chodzi. W mojej "Kuchni rosyjskiej" przepisów jest co najmniej parę stron, część zawiera spulchniacze, część nie, te gryczano-drożdżowe są określane jako "ruskie".

Przepis pochodzi z Feast Nigelli (jako "Potato pancakes") i wygląda następująco (proporcje na ok. 50 szt., robię z 1/2 i może robię mniejsze, bo wychodzi mi 30 lub więcej).

1/2 szklanki mąki ziemniaczanej, 1 szkl mąki zwykłej, 1 łyżeczka proszku do pieczenia, 1/2 łyżeczki sody, 1/4 łyżeczki soli - mieszamy. Osobno roztrzepujemy: 2 łyżeczki roztopionego masła, 1 1/3 szkl maślanki i 2 jaja. Dodajemy do suchego, roztrzepujemy, smażymy na suchej, rozgrzanej patelni do zezłocenia po obu stronach (czyli po 1-2 minutach na stronę). Masa wychodzi gęstsza i po usmażeniu grubsza niż na tradycyjne pancakes, właśnie bliższa racuchom, choć zarazem nie aż tak gruba.

Blinki oczekujące na konsumpcję układamy na pergaminie (lub na podgrzanym talerzu). Podobno nadprodukcję można zamrażać.

Podawać z: kawiorem (jak najlepszym - taki duży czerwony z ikry łososia jest całkiem ok, czarnego przyzwoitego w ludzkiej - do kilkudziesięciu zł/słoik - cenie nie znalazłam); kwaśną śmietaną; kaparami; anchois; wędzonym łososiem; dowolną kombinacją powyższych.

Przepyszne...

niedziela, 13 stycznia 2008

Powinnam powiedzieć, że to mój pierwszy chleb. Zasadniczo to prawda, ale niestety nie jest to pierwsze podejście, a drugie; pierwsze nie nadawało się do pokazywania. Ta próba też nie jest całkiem udana, choć jest postęp, o czym niżej.

Przepis pochodzi z bloga Dorotus, która zaczerpnęła przepis od Bajaderki, słusznie nazywanej przez Dorotę "nieocenioną". Poniżej kopiuję przepis za Dorotus:

Składniki na zaczyn:

  • 2½ łyżeczki suchych drożdży
  • 1 łyżeczka cukru
  • 1/2 szklanki letniej wody

Ponadto:

  • 1 puszka mleka skondensowanego niesłodzonego
  • 1/4 szklanki wody
  • 4 łyżki rozpuszczonego masła
  • 4 łyżki miodu
  • 2 łyżeczki soli
  • 2 szklanki mąki żytniej
  • 3 szklanki mąki chlebowej

Opcjonalnie:

  • ciasto można dowolnie modyfikować przez dodanie ziaren, otrębów, itp.

Drożdże rozpuścić w 1/2 szklance wody, dodać łyżeczkę cukru, wymieszać.

Do miski miksera wlać mleko, dodać wodę, masło, miód, sól i mąkę żytnią, wymieszać. Dodać drożdże rozpuszczone w wodzie, wymieszać, pozostawić na 15 minut. Dodać mąkę pszenną i mieszać, aż masa zacznie formować się w kulę (podobnie jak Dorotus, dodałam trochę więcej niż w przepisie, bo ciasto było zbyt klejące). Wyrabiać jeszcze przez 1,5 minuty mikserem lub 10 minut ręcznie. Przełożyć ciasto do naczynia wysmarowanego masłem, przykryć i pozostawić w ciepłym miejscu prawie do podwojenia objętości (1 - 1,5 godziny). Wyjąć z miski, lekko wyrobić, uformować 2 podłużne bochenki i włożyć do foremek keksowych (u mnie, jak u Dorotus, foremka o wymiarach 11 x 21 cm) wysmarowanych masłem i wysypanych bułka tartą/kaszą manną. Przykryć i pozostawić w ciepłym miejscu do napuszenia. Przed samym pieczeniem chleb spryskać wodą, można też spryskać wnętrze piekarnika (by uzyskać chrupiąca skórkę), można to powtórzyć 2 - 3 razy w trakcie pieczenia (nie jest to jednak konieczne).

Piec w temperaturze 190ºC przez 25 - 35 minut (u mnie 45 minut), aż chlebki będą dobrze zarumienione.

Uwagi:

Na wstępie: tym razem piekłam z 1/2 porcji. W moim piekarniku (?) piec trzeba zdecydowanie dłużej, to raz. Po drugie, nie polecam, gdyby ktoś wpadł na ten pomysł (jak ja za 1szym razem) formowania z całej porcji jednego długiego bochenka i pieczenia go w 1 długiej keksówce, zamiast 2 bochenków w 2 foremkach - jest problem z dopieczeniem środka zanim wierzch się spali. W efekcie miałam lekkiego "gluta" w 1/2 chleba. Po trzecie, starałam się po 25 min. sprawdzać stan wypieczenia pukając w dno, co wymaga wyjęcia chleba z foremki, co spowodowało lekkie zgniecenie boku i wierzchu, bo chleb jeszcze nie był dopieczony (stąd nie ma zdjęć całości). Poprzednim razem zgniotłam go jeszcze bardziej... Po czwarte, mi chleb smakuje, ale a/mocno czuć miód, co nie każdemu musi pasować, b/konsystencja i wygląd przypomina chleb graham, za którym np. M nie przepada. Mąki użyłam żytniej razowej "bio"; z podobnym w wyglądzie "chlebem razowym" spotkałam się na Mazurach.

Reasumując, będę walczyć dalej.

sobota, 12 stycznia 2008

Albo "Sour cream chocolate cake" z How to be a domestic goddess Nigelli Lawson.

Miałam ochotę na ciasto czekoladowe i takie, jakiego jeszcze nie robiłam. W trakcie pieczenia zorientowałam się, że to w sumie jest podobne do dwóch innych przepisów Nigelli, z czego jeden robiłam, ale oczywiście piekłam dalej :). Polewa wychodzi bardzo słodka (można rozważyć lekką redukcję cukru), ale sama warstwa "murzynkowa" jest względnie wytrawna, więc połączenie takich dwóch warstw ma sens. Całość jest smaczna, choć nie rzuca na kolana - nie wiem, czy będą powtórki, zważywszy na to, ile przepisów trzeba jeszcze wypróbować.


Warstwy ciasta:

200 g mąki, 200 g cukru, 1/4 łyżeczki sody, 3/4 łyżeczki proszku do pieczenia, 1/2 łyżeczki soli (hmm... czy ja o niej nie zapomniałam?) - wymieszać w misce. Utrzeć z 200 g miękkiego masła. W dzbanku lub misce z dzióbkiem roztrzepać 2 duże jaja z 40 g (4 pełne łyżki) dobrego, ciemnego kakao, 150 ml kwaśnej śmietany (użyłam 18%), 1 1/2 łyżeczki ekstraktu z wanilii i dodać do masła z mąką itd. Całość utrzeć. Przełożyć do 2 tortownic 20 cm*, wysmarowanych masłem i wysypanych/lub wyłożonych pergaminem, piec 30 min w 180 st. aż ciasto zacznie odchodzić do ścianek a patyczek będzie suchy. Ciasto - 2 placki - odstawić do wystudzenia.

*Podejrzewam, że można piec w jednej tortownicy, a dłużej (z 50 min?), potem przekroić. Ponieważ jednak kupiłam nową tortownicę = miałam 2 na stanie, zrobiłam jak w przepisie.

Polewa i krem do przełożenia:

Stapiamy 80 g ciemnej i 80 g mlecznej czekolady (u mnie 100 g ciemnej i 60 g mlecznej) z 75 g masła na parze, odstawiamy do wystudzenia. Mieszamy z 125 ml kwaśnej śmietany, 1 łyżeczką wanilii, 1 łyżką golden syrup (lub sztucznego miodu, lub syropu kukurydzianego) i 300 g (można trochę zredukować) przesianego cukru pudru (w oryginale: złocisty, golden icing sugar, w warunkach polskich - nie złocisty :), łączymy na gładką masę za pomocą odrobiny gorącej wody. Smarujemy częścią kremu dolny placek, kładziemy na nim drugi, resztę kremu rozprowadzamy na wierzchu i bokach. Opcjonalnie możemy udekorować np. złotymi kuleczkami cukrowymi (zostały mi z pierniczków). Polewa nie wyszła bardzo lśniąca, więc nie miałam wyrzutów sumienia przed schłodzeniem w lodówce przed jedzeniem, i tam też raczej należy ciasto przechowywać.

Słońce wyszło, więc Bica się wygrzewała pod donicami z kwiatami. A ja, jak zwykle, chwyciłam za aparat... choć modelka, jak zazwyczaj, była kapryśna.

A tak dokładnie "Go get 'em smoothie" z Nigella Express. Czyli shake/smoothie "Pokażmy im", a moim twórczym tłumaczeniu: "Na podbój świata". Nie na codzienne śniadanie, bo wyrzuty sumienia by mnie zabiły. A jest to pyszne - w wariancie w masłem orzechowym, sam kawowy imho gorszy (nie sądziłam, że to kiedyś powiem).

Na 1 dużą szklankę napoju potrzebujemy:

  • 1 zamrożonego banana (zamrożenie nie jest konieczne, shake będzie po prostu wówczas cieplejszy, można dodać trochę lodu)
  • 150 ml dowolnego mleka (zauważyłam, że przy zamrożonym owocu trzeba dać trochę więcej)
  • 1 łyżka (jak ktoś woli mniej słodko, starczy pełna łyżeczka) miodu
  • 4 łyżeczki błyskawicznego napoju czekoladowego (w oryginale Ovaltine, zapewne można użyć np. Nesquicka; ja używam czekolady pitnej w proszku)
  • 1/2 łyżeczki kawy instant, najlepiej espresso w proszku, lub 1 łyżeczka ekstraktu kawowego LUB 1 łyżka masła orzechowego (w wersji dla dzieci) JEDNAK imho
  • najlepszy wariant ostatnich składników jest taki: 2 łyżeczki czekolady pitnej, 1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej i 1 łyżka masła orzechowego - pyszne

Wszystko siup do blendera i miksujemy :)

czwartek, 10 stycznia 2008


Oczka to moja prywatna nazwa dla tych ciasteczek. Chyba nie muszę tłumaczyć dlaczego :).

Przepis pochodzi z How to be a domestic goddess Nigelli Lawson, w oryg. "Peanut butter and jam jewels", a przepis po polsku, z licznymi komentarzami autorki wątku - Halberka, znajduje się w wątku na Galerii Potraw.

Poniżej wersja prawie bez komentarzy:

125g niesolonego masła
150g cukru
125g miękkiego jasnego cukru brązowego albo jasnego muscovado (u mnie ostatnio demerara, nieco mniej niż w przepisie, za to cukru zwykłego proporcjonalnie więcej)
200g gładkiego masla orzechowego
2 duże jajka
1 łyżeczka esencji waniliowej
300g mąki
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/4 łyżeczki soli

dżem do "oczek" (zalecany truskawkowy, ale osobiście uważam, że wiśniowy np. dużo lepszy)

Masło zwykłe ucieramy na gładko z cukrami (ręcznie lub w robocie), dodajemy masło orzechowe, ucieramy, dodajemy jaja i wanilię, ucieramy, dodajemy resztę, ucieramy, do lodówki na conajmniej 1 h. Po tym czasie lepimy z ciasta niewielkie kulki, w każdej kulce silnie odciskamy kciuk, do piekarnika (180 st.) na 10-15 min. Od razu po wyjęciu z pieca napełniamy dziurki po kciuku dżemem. Zostawiamy do ostygnięcia i zastygnięcia, przekładamy do puszek/pojemników.

Przechowują się bardzo dobrze i długo, w pojemniku zachowują miękkość; z przepisu wychodzi bardzo dużo ciasteczek, z 1/2 przepisu - widocznej na zdjęciu, z dżemem wiśniowym - wyszły mi 33 (sic!) "oczka". Gratka dla miłośników masła orzechowego.

PS. A ja jestem tym bardziej dumna, że zrobiłam z własnej roboty masła orzechowego, o którym pisała także Halberek...

Zapisz

Czasem zupa jest bardzo dobrym rozwiązaniem na szybki obiad. Można przygotować ją np. poprzedniego dnia wieczorem, a następnego tylko zmiksować i zagrzać, lub tylko to ostatnie.

Przyznam, że jestem wybredna w kwestii zup. Lubię prawie wyłącznie treściwe, kremowe, gęste i o zdecydowanym smaku. Rzadkie, z niezmiksowaną zawartością, takie, jakimi np. raczyła mnie jedna z moich babć i jakie często spotyka się w kuchni polskiej - nie, nie, nie. Z rosołkiem zaś zupełnie się nie lubimy. Zmuszona do tego okolicznościami - silny głód - rosół, jak prawie wszystko, zjem, ale już niekoniecznie na obiedzie rodzinnym, co dotyczy także rodziny nabytej (męża), co parę lat temu wywołało dość traumatyczną sytuację... na którą spuścimy jednak zasłonę milczenia. Tak czy inaczej, przez wiele lat w ogóle zup nie jadłam, i dopiero parę lat temu, może dzięki pozytywnym doświadczeniom podróżnym w zakresie gazpacho i Knoblauchsuppe, a także eksperymentom z zupami-krem, weszły w pewnym zakresie do naszego jadłospisu.

Poniższa zupa została właśnie ugotowana z wyprzedzeniem i zmiksowana następnego dnia. Chciałam odtworzyć smak rewelacyjnej zupy marchwiowej jaką jadłam w kawiarni w Siguldzie na Łotwie, i chyba częściowo mi się udało, zwłaszcza, że skład był podyktowany stanem zaopatrzenia lodówki i zamrażarki.


Na 2-3 szczodre porcje lub 4 mniejsze zupy marchwiowo-dyniowej z kuminem potrzebujemy:

2 cebule (u mnie w barwach kontrastowych), które szklimy na oliwie, do której wcześniej wrzuciłam trochę świeżego rozmarynu, aby się podgrzał i uwolnił aromat. Do cebuli dorzucamy 2 średnie marchewki, obrane i pokrojone w kostkę. Do tego 2 niewielkie lub 2 większe gałęzie selera naciowego, jw. w kostkę. Gdy warzywa zaczną dochodzić do momentu przywierania do dna garnka, podlewamy je niewielką ilością dowolnego rosołu (u mnie warzywny), którego łącznie potrzebujemy 1 litr. Dodajemy kurkumę (ok. łyżeczki) i kumin (u mnie szczodrze, bo uwielbiam), trochę suszonego tymianku, podduszamy chwilę warzywa i wlewamy resztę rosołu. Dodajemy ok. 350 g (lub nieco mniej lub więcej) puree z dyni (dynia wcześniej pieczona 50-60 min/190 st.C, miąższ zmiksowany, zamrożona; u mnie puree było lekko rozmrożone). Doprawiamy solą i pieprzem do smaku, gotujemy do całkowitej miękkości marchewki (ok. 30 min), sprawdzamy doprawienie (można dodać trochę więcej kuminu, lub trochę chili, zioła...). Następnego dnia podgrzewamy i/lub od razu miksujemy z dodatkiem śmietanki (u mnie 18%, ok. 100ml), sprawdzamy doprawienie. Podajemy posypane zieleniną i, jeśli ktoś ma resztki np. pieczonego kurczaka lub inne podobne zimne mięsiwo, można wrzucić je do gorącej zupy i tym sposobem uzyskać treściwy posiłek.

I taką zupę to ja rozumiem.

| < Listopad 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      
Tagi

Ptasia on Pinterest
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape
Durszlak.pl POMOŻECIE? PustaMiska - akcja charytatywna