Głównie o kuchni, jedzeniu, gotowaniu - ale nie tylko...

Wpisy z tagiem: ryż

poniedziałek, 13 listopada 2017

Jakiś rok temu zrobiłam przypadkiem bardzo dobre risotto z pieczarkami. Takie, że jadłam b. wolno, żałując, że nie ma dokładki, a M aż spytał, czy dodałam trufli. Clou, jak sądzę, polegało na połączeniu pieczarek i suszonych grzybów, lubczyku, bulionu i parmezanu (czyt. dużo umami). Zachwycona zapisałam przepis i potem jeszcze trzy razy robiłam replay. Nie wiem jednak, czy za pierwszym razem byliśmy bardziej głodni, czy zadziałały inne czynniki („miejsce, czas i akcja”?), ale choć za każdym razem mi smakowało, mam wrażenie, że nie udało się odtworzyć pierwotnej truflowatości. Nie zmienia to faktu, że danie nam smakuje i jest warte zapamiętania, a poza tym pasuje do chłodnej pory roku, łatwo je również wykonać ze składników dostępnych wówczas w sklepach (poza lubczykiem). Iluzja trufli może jeszcze się pojawi ;).

Składniki:

  • 1 szklanka ryżu arborio
  • łyżka + dodatkowa łyżeczka masła (najlepiej domowego czosnkowego, lub zwykłe + wyciśnięty przez praskę mały ząbek czosnku)
  • kapka oleju
  • 1 średnia cebula, bardzo drobno posiekana
  • sól do smaku
  • ok. 2 łyżek suszonych grzybów, bardzo drobno pokruszonych
  • ok. 350g pieczarek, pokrojonych w cienkie półplasterki
  • łyżka lubczyku, najlepiej świeżego (ew. można użyć listków z łodyg selera naciowego)
  • 500ml jak najlepszego, gorącego bulionu
  • trochę gałki muszkatołowej i pieprzu (do smaku)
  • 2 łyżki startego parmezanu
  • opcjonalnie: skórka z parmezanu, natka pietruszki

Stopić łyżkę masła (dodatkowa łyżeczka będzie potrzebna później, już do podania) z olejem w głębokiej patelni/płytkim rondlu. Zeszklić cebulę z czosnkiem (jeśli używacie zwykłego masła), lekko oprószyć solą. Dodać ryż, wymieszać dokładnie z zawartością naczynia. Dodać ze dwie łyżki bulionu, gotować, aż się wchłoną. Zamieszać, dodać pieczarki, gotować chwilę na małym ogniu, dodać pokruszone grzyby, lubczyk i ew. skórkę parmezanu, podlać paroma łyżkami bulionu, gotować często mieszając aż płyn się wchłonie; czynności powtarzać, aż cały płyn zostanie wchłonięty. Jeśli ryż będzie wciąż za twardy, podlać risotto niewielką ilością wody i gotować jak wcześniej, aż będzie tylko lekko al dente. Nie dopuścić do wysuszenia risotto, powinno pozostać wilgotne! Gotową potrawę wymieszać z dodatkową łyżeczką masła i większością startego sera (wcześniej usunąć skórkę parmezanu), odstawić na minutę pod przykryciem. Podawać natychmiast z resztą parmezanu, opcjonalnie posypane np. pietruszką (na zdjęciach widać akurat lekko anyżową trybułę – tak, zdjęcia robiłam latem).

A sześć lat temu w listopadzie pisałam o risotto z kurkami.

środa, 08 marca 2017

Znacznie łatwiej (niż się spodziewałam) wypaść z przyjętego rytmu i rutyny. Gdy równowaga pracy, zajęć i tego, co wypełnia dzień, przeciąży szalę, w naturalny sposób się rezygnuje z tego, co nie jest niezbędne, a na co nie starcza czasu - typu blogowanie. W ostatnich paru tygodniach zrozumiałam, jak łatwo dochodzi do śmierci blogów: wiele było takich, które lubiłam i do których regularnie zaglądałam, a które raczej już nie zmartwychwstaną. Mimo wszystko mam nadzieję, że z Coś niecoś tak nie będzie, bo się do niego trochę przywiązałam przez te lata ;). Niemniej czasem po prostu brakuje szeroko rozumianego szwungu (czasu, sił, inwencji, motywacji, światła dziennego...). Mam jednak nadzieję, że to była sytuacja tymczasowa, czego choćby dowodem poniższy wpis. Nieważne, jak długo pisany ;).

O gołąbkach wspak powiedziała mi kiedyś moja Mama, która przypadkiem obejrzała jakiś program kulinarny. Pomysł mnie początkowo nie przekonał, bo kłócił się, w moim odczuciu, z ideą gołąbków (czegoś zawiniętego w liście). Gdy podałam M porcję poniższego dania, powiedział: „O, klopsy!”. Coś w tym jest, choć kształtem przypominają raczej odrzutowce czy sterowce, typu zeppeliny… ale to znowu inaczej się kojarzy ;).

A więc, do dania ogólnie nie byłam przekonana – dopóki nie zobaczyłam wersji Witka i Bei ;). Trochę się jednak zafrasowałam, gdy odkryłam, że mam pod ręką tylko jagnięce mielone. Witek zasugerował, żebym go użyła, tylko pominęła kapustę kiszoną. Tak zrobiłam, zastępując ją garścią jarmużu. Trochę zmieniłam też doprawienie. Ponieważ czas był dość napięty w tamten weekend, w ramach sosu pomidorowego użyłam litr warzywnego leczo pt. „klęska urodzaju” (do tej pory się klepie po plecach, że posłuchałam sugestii Ani i co wygotowałam jesienią, to spasteryzowałam – bardzo, bardzo się przydaje), w normalnych warunkach zrobiłabym po prostu wariant ulubionego sosu pomidorowego.

Składniki (2-3 porcje):

  • 2 kromki czerstwego jasnego pieczywa, pokrojonego w kostkę
  • 1 średnia cebula (najlepiej czerwona), pokrojona w kostkę
  • ¼ szklanki mleka
  • ½ kg mielonej jagnięciny
  • 1 jajko
  • ½ łyżeczki soli
  • pieprz (u mnie ok. 10 obrotów młynkiem)
  • ½ łyżeczki mieszanki korzennej baharat (albo na skróty użyć szczypty zmielonego kuminu i dodać po ¼ łyżeczki kolendry i ziela angielskiego)
  • 1¼ szklanki ugotowanego ryżu (½ szklanki suchego), zimnego
  • garść zblanszowanego i posiekanego jarmużu
  • olej, do smarowania formy
  • zioła do posypania (najlepiej kolendra, ale może być też pietruszka, koperek, itd.)
  • ok. 1 litr sosu pomidorowego, np. takiego (podwoić składniki x 2, ew. dopełnić wodą) – można doprawić przyprawami korzennymi, jak mięso

Pieczywo namoczyć w mleku – ok. 30-40 minut, można trochę dłużej – i zmiksować z cebulą. Wymieszać z mięsem, dodać przyprawy, jajo i ryż, wyrobić dokładnie (najlepiej dłonią); pod koniec dodać jarmuż. Umieścić w lodówce na ok. 30 minut. Formować owalne klopsy, wielkości zwykłych gołąbków, ułożyć w natłuszczonej brytfance, zalać sosem (powinien dochodzić do co najmniej ½ wysokości). Przykryć folią aluminiową i umieścić w piekarniku nagrzanym do 180 st. C (termoobieg). Piec ok. 45 minut pod przykryciem, odkryć i piec jeszcze 15 minut. Podawać posypane ziołami.

Ponieważ klopsogołąbki (sic) już zawierają ryż, zrezygnowałam z dodatku węglowodanów do posiłku, można jednak oczywiście podać np. pieczywo (tematycznie widziałabym pitę). Świetnie pasują też marynowane cytryny (szybkie lub slow), pikantna marchewka Ottolenghiego lub po prostu coś zielonego.

niedziela, 28 sierpnia 2016

Ugotować ryż: nic prostszego! Woda, sól, ryż, rondel – żaden problem, prawda (a nawet nie myślę o ryżu w torebkach)? Teoretycznie tak, choć zagapiwszy się można i całość przypalić, i rozgotować, i zlepić, przesolić… A gapiostwo nie jest mi całkiem obce ;). Dlatego zaciekawił mnie przepis na „puszysty ryż perski” (Kafteh) w Pomegranates and roses (o której już wspominałam). Wypróbowawszy go kilka razy uważam, że to sprawdzona metoda na miękki (nie rozgotowany), sypki (nie suchy!) ryż, który można spokojnie przygotować z małym wyprzedzeniem i ugotowany zostawić w minimalnym cieple – np. metodą naszych mam i babć, owinięty w koc lub gazety, pod kołdrą lub poduszkami. Jogurt teoretycznie nie jest obowiązkowy, ale moim zdaniem to tzw. magiczny składnik. Resztki świetnie się sprawdzają na śniadanie, np. podgrzane z mlekiem lub zapieczone z owocami.

Składniki (dla ok. 4 osób):

  • 300g (1,5 szklanki) ryżu basmati
  • ½ łyżki gęstego jogurtu (typu greckiego)
  • ½ łyżki soli
  • 45g masła lub mieszanki masła i oleju

Ryż (bez płukania) zalać ¾ litra wody, dodać sól i jogurt, wymieszać, zagotować. Gotować na dość żywym ogniu bez przykrycia, aż większość wody zostanie wchłonięta a na powierzchni pojawią się dziurki. Skręcić ogień na minimalny, rozłożyć równomiernie masło, pokrojone w cienkie plasterki (lub rozłożyć masło i polać pozostały ryż olejem) i przykryć garnek pokrywką owiniętą w ściereczkę i gotować (czy też parzyć) – bez odkrywania! - do ok. 45 minut.

I to tyle. Trochę wszystko dłuższe niż gotowanie „po prostu”, ale efekty są tego warte ;). Na zdjęciu ryż towarzyszy ulubionemu fesendżunowi.

wtorek, 19 lipca 2016

Szukałam na blogu risotto z groszkiem, szukałam… Nie znalazłam. Tzn. znalazłam risi e bisi, ale risotto: nie. Widocznie mi się przyśniło zanim zrobiłam to wg Nigela Slatera.

Gwoli ścisłości, u Nigela było risotto z bobem. Ponieważ jednak z powodzeniem już zamieniałam bób na świeży groszek w klopsikach… W ramach sera „niebieskiego” był rodzimy Lazur. Z braku surowca pominęłam wino (choć jeśli jest pod ręką, oczywiście można je dodać), za to zakwasiłam całość lekko sokiem z limonki. Dodałam ogólnie mniej płynu, niż Nigel sugerował, bo pół litra bulionu wystarczyło do ugotowania całości. Dorzuciłam też trochę ziół. Pozostaje tylko polecić na letnią, dość szybką (jeśli groszek już wyłuskany) kolację, oczywiście najlepiej w ogrodzie lub na tarasie.

Składniki:

  • 1 mała cebula
  • 25g masła
  • 150g arborio
  • 500ml dobrego bulionu (można go częściowo zastąpić niewielką ilością - do 1 kieliszka - białego wina)
  • szklanka* wyłuskanego groszku (ok. 160g)
  • sok z ½ limonki/cytryny, lub do smaku
  • niewielka garść liści mięty i estragonu
  • 100g sera z niebieską pleśnią (Lazur jest ok ;)

* 240ml

Zeszklić posiekaną cebulę na maśle, dodać ryż, przesmażyć chwilę, dodać ½ ziół i wlewać partiami bulion (ew. najpierw wino, potem bulion), gotując ryż na średnim ogniu i często mieszając. Wraz z ostatnią partią bulionu dodać groszek, zamieszać ponownie, skręcić ogień na mały. Gotować pod przykryciem, aż ryż wchłonie niemal cały płyn (niemal, bo risotto powinno pozostać lekko mokre) i będzie miękki, ale nie zanadto. Zdjąć wówczas garnek z ognia i wkruszyć ser, wymieszać, odstawić na chwilę pod przykryciem. Ser powinien lekko się rozpuścić i zamienić z resztką bulionu w kremowy sos. Pozostałe zioła posiekać. Sprawdzić doprawienie risotta (zakwasić do smaku) i podawać posypane ziołami.

Zapisz

Zapisz

czwartek, 22 października 2015

Trochę się ta cukinia naczekała: i na zrobienie, i na pojawienie się na blogu. Przepis w postaci zdjęcia w komórce pojechał ze mną do Austrii i miał być zrealizowany w kilka dni po koftach, a w końcu go wykorzystałam kilka tygodni później, już w domu. To, że od tego czasu minęło znowu kilka tygodni, to już inna sprawa...
 
Pomysł na słodko-kwaśną cukinię nadziewaną ryżem znalazłam w książce Claudii Roden pt. Everything tastes better outdoors. Książkę mam od dawna – zakup pochodzi z czasów, gdy maniacko grzebałam w serwisach sprzedających używane książki, typu Abebooks czy Alibris – ale właściwie nic z niej nie gotowałam. To książka kucharska w trochę starym stylu: brak zdjęć, jest tylko parę ilustracji a la sztuka naiwna, przepisy są posegregowane – w moim odczuciu – nie do końca klarownie, całość jest przerywana anegdotami i wspomnieniami autorki. Mam wrażenie, że – jak w przypadku How to eat Nigelli – jest tam dużo niewykorzystanych perełek, tyle, że z tej ostatniej jest mi jakoś łatwiej je wyłuskać ;). Ten przepis wyszukałam kierując się indeksem (na szczęście jest: książka kucharska, która go nie posiada, to nieporozumienie, ale niedokładne indeksy też niestety mnie irytują) i przyznam, że dopiero w ostatniej chwili zrozumiałam, jak ma być przygotowana cukinia. Otóż byłam przyzwyczajona do wydrążania owocu przekrojonego wzdłuż, nigdy jednak od węższego końca! Pracę precyzyjną zleciłam M, który użył do tego celu kilku narzędzi, w tym szpikulców do szaszłyków i peanu medycznego, i poszło mu całkiem nieźle ;).

Jeśli chodzi o same składniki przepisu: miałam za mało suszonych moreli, więc dosztukowałam je rodzynkami i suszonym berberysem, ponieważ smaki miały być trochę sefardyjskie, trochę bliskowschodnie (rozdział zaczyna się od wspomnień autorki z dzieciństwa w Egipcie), a berberys to jedno z odkryć z majówki w Iranie. Uważam, że ta zamiana zrobiła potrawie bardzo dobrze, bo kwaśność owoców złamała słodycz bardziej, niż sam sok z cytryny. Aha, co niektórych może ucieszy - danie jest przypadkowo wegańskie.


Składniki:

  • 3-4 średnie cukinie (1 kg)
  • ryż basmati (¾ szkl.), wcześniej opłukany
  • 250ml przecieru pomidorowego lub miąższ ok. 3 pomidorów (obranych ze skórki, bez gniazd nasiennych, rozdrobnionych)
  • 1 cebula
  • natka pietruszki (1 pęczek) lub mieszanka pietruszki i kolendry
  • 200g mieszanki suszonych owoców (u mnie morele, rodzynki i berberys w równych proporcjach)
  • sól, pieprz
  • łyżeczka mielonego cynamonu
  • 2-3 ziarna ziela angielskiego (zmiażdżone w moździerzu)
  • sok z 1 cytryny
  • dwa zmiażdżone ząbki czosnku
  • łyżeczka suszonej mięty

Zacząć od wydrążenia cukinii od węższego, obciętego końca (drugiego końca nie obcinamy); u nas odbyło się to jak opisałam powyżej, Claudia sugerowała użycie noża do wydrążanie jabłek (nie posiadam ;). Miąższu ze środka się pozbyć, ew. jeśli ma mało pestek, wykorzystać do innego dania. Wymieszać ryż, pomidory, drobno pokrojoną cebulę i pietruszkę, dodać bakalie (morele wcześniej posiekać). Doprawić całość dobrze solą i pieprzem (ma być wyraziste), zielem i cynamonem, dokładnie wymieszać. Napełniać cukinie ciasno, ale zostawiając co ok. 1cm miejsca od góry na ryż (który powiększy objętość). U mnie kilka łyżek farszu nie weszło do środka – ugotowałam go osobno w rondelku i podałam jako dodatek.

Przygotować duży garnek, który pomieści warzywa (najlepiej w jednej warstwie), wyłożyć dno liśćmi kapusty lub sałaty. Ułożyć cukinie możliwie ciasno, zalać wodą (wystarczy do ok. 2/3 wysokości) wymieszaną z czosnkiem, miętą i sokiem z cytryny. Zagotować, skręcić ogień na mały i gotować pod przykryciem ok. 1h, aż cukinie będą zupełnie miękkie, a farsz ugotowany.

Z czym to jeść? Osobiście uważam, że najlepiej z marynatami - dla równowagi; można dodatkowo przygotować np. lawasz lub sos z tahiny. Można cukinie też potraktować jako element bufetu tematycznego. Aha, całkiem dobrze znoszą odgrzewanie na następny dzień (w garnku, np. tym samym, w którym się gotowały, ew. trzeba dolać tylko wody).

wtorek, 11 grudnia 2012

Wszędzie wokół pierniki i pierniczki (także wokół mnie... i niedługo będą na blogu), śledzie, kapusta i inne świąteczne dania (a tymczasem ja wciąż jestem Wam winna "prezent", tj. podsumowanie Korzennego - obiecuję, że przed Wigilią się pojawi). Na przekór bożonarodzeniowym kulinariom chciałam pokazać coś, co przygotowałam - hm - jakiś czas temu, ale nie zmobilizowałam się do wrzucenia na blogu.

Na wstępie pytanie: co rozumiecie przez gołąbki? Otóż u mnie w domu - i w moim umyśle - były to zawsze liście kapusty białej z farszem mięsno-ryżowym, gotowane, następnie podawane ze skwarkami, ewentualnie (specjalnie dla mnie) z sosem pomidorowym. I już. Warianty z samym mięsem nazywane były przez moją Mamę "gołąbkami po warszawsku", albo kapustą faszerowaną. Nigdy nie jadłam wariantów z kapusty włoskiej, z nadzieniem bezmięsnym lub z kaszą gryczaną, nie mówiąc o opcji pieczonej. Chcąc trochę poeksperymentować poszłam za ciosem i zmieniłam i kapustę, i farsz, i sposób obróbki termicznej. Z eksperymentu jestem całkiem zadowolona, choć nowatorski obiektywnie nie jest ;). Doprawiając farsz myślałam trochę o kuchni polskiej, a trochę o winnych dolma, jedzonych w Turcji - grzebanie w Googlach wskazało na ziele angielskie jako wspólny mianownik.

Składniki:

Gołąbki: 2 łyżki suszonych grzybów, 100g ugotowanego, krótkoziarnistego białego ryżu, ok. 250-300g pieczarek, 1 mała cebula, ziele angielskie, sól, pieprz, suszone oregano (lub inne suszone zioła: np. koperek, pietruszka), ok. 12 sparzonych liści kapusty włoskiej

Sos: 1 litr przecieru pomidorowego, 100ml czerwonego wina, woda z namaczania grzybów, 1 mała cebula, liść laurowy, ziele angielskie, suszone oregano (lub inne suszone zioła, te same, których użyliście w farszu), cukier brązowy/cytryna (opcjonalnie), sól, pieprz do smaku

Grzyby zalać gorącą wodą (kilka łyżek), odstawić na kilka godzin. Liście kapusty pooddzielać delikatnie, sparzyć wrzątkiem (z czajnika), wyciąć/mocno zbić tłuczkiem twarde łodygi (tzw. nerwy), odstawić na bok. Ugotować ryż (można nawet lekko rozgotować; ryż krótkoziarnisty, nieco kleisty, moim zdaniem się tu najlepiej sprawdzi), odstawić na bok do wystudzenia. Zeszklić cebulę na niewielkiej ilości oleju, dodać pokrojone drobno pieczarki oraz osączone grzyby (płyn zachować!), przesmażyć, podlać łyżką wody z grzybów i dusić na małym ogniu ok. 10-15 minut. W trakcie duszenia doprawić do smaku hojną szczyptą ziela angielskiego, solą, pieprzem i ziołami. Uduszone grzyby wymieszać z ryżem, wyrobić na jednolitą masę, sprawdzić doprawienie (powinno być wyraziste). Przy kleistym ryżu nie powinno być problemów ze zwartością farszu. Odstawić na bok i zająć się sosem.

W dużym - najlepiej żeliwnym lub podobnym - garnku/rondlu rozgrzać nieco oleju, zeszklić cebulę, dodać pomidory, wino, pozostałą wodę z grzybów, liść laurowy, ponownie ziele angielskie (1/4 łyżeczki) i hojną szczyptę oregano. Gotować, aż płyn nieco odparuje i się zagęści, co potrwa ok. kilkunastu minut; w trakcie doprawić do smaku solą, pieprzem i ew. cukrem, jeśli pomidory będą zbyt kwaśne (zbyt słodkie warto lekko zakwasić cytryną lub dobrym octem, jeśli samo wino nie da rady). Gdy sos się gotuje, pozawijać gołąbki, kładąc po łyżce farszu w dolnej części rozłożonego liścia i zwijając od siebie (metodą prób i błędów ;). Gotowe paczuszki poumieszczać możliwie ciasno w garnku z sosem, który powinien je zakryć do przynajmniej 3/4 wysokości - jeśli nie, uzupełnić płyn wodą. Garnek przykryć i albo gotować gołąbki ok. 1,5h na małym ogniu na kuchence, albo umieścić na ok. 60 minut w 160 st. C w piekarniku. Ja wybrałam tą ostatnią metodę, ale wybór należy do Was ;).


Oczywiście nie wiem, czy muszę dodawać, że najlepsze są te odgrzane następnego dnia...?

PS. A dużo wcześniej pokazywałam na blogu gołąbki po żydowsku.

sobota, 12 listopada 2011



Przyznaję, że nie byłam pewna, czy wrzucać na blog "zachomikowane" risotto z kurkami, bo sezon na nie chyba już minął; zdecydowałam się, gdy odebrałam parę sygnałów, że wciąż gdzieniegdzie świeże kurki można dostać, podobnie jak mrożone. Danie można także oczywiście przygotować z innych grzybów, najlepiej leśnych, choć z pieczarek (najlepiej wzbogaconych 2-3 namoczonymi grzybami suszonymi) też się da. To proste danie, z paru składników, w tym ryżu do risotto; gdy go wsypuję do miarki, często się uśmiecham na wspomnienie pierwszych włoskich dań "z tego dziwnego okrągłego ryżu" (cytat z samej siebie z okolic roku 1999/2000 - o okolicznościach wspominałam na blogu). Dziś bym doprecyzowała, że nie jest okrągły, lecz owalny, a czy dziwny? Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia ;)


Składniki: 500ml oczyszczonych kurek, łyżka masła, łyżka oliwy, 1 cebula (najlepiej cukrowa, lub 1 szalotka i 1/2 zwykłej), płaska szklanka* ryżu arborio (lub innego do risotto), ok. 400ml dowolnego bulionu, sól, pieprz, natka pietruszki, łyżeczka masła, opcjonalnie: 1-2 łyżki świeżo startego parmezanu

Zacząć od zeszklenia drobno posiekanej cebuli, lekko oprószonej solą, na rozgrzanej mieszance oliwy z masłem. Dorzucić kurki, wymieszać, przesmażyć na średnim ogniu kilka minut. Dorzucić ryż, wymieszać, przesmażyć chwilę, dodać 1/4 bulionu, wymieszać, poczekać, aż się wchłonie, mieszając dość często, postępować w ten sposób z pozostałym wywarem (w razie konieczności, uzupełnić wodą), gotując stale na średnim ogniu, pod częściowym przykryciem, aż ryż będzie miękki, ale nie rozgotowany, i nie całkiem suchy. Pod koniec sprawdzić doprawienie (ja nie żałuję pieprzu). Zdjąć z ognia, wmieszać łyżeczkę masła, odstawić na ok. 1 minutę pod przykryciem; podawać posypane natką pietruszki. Ser osobiście mi do tego dania nie pasuje, ale jeśli ktoś chce, może posypać odrobiną świeżo startego, dobrego parmezanu.

* Amerykański cup - ok. 240ml

środa, 28 września 2011



Kolejna jesień oznacza kolejny Dzień Jabłka. Kojarzy mi się ze zrywaniem owoców z naszej jabłoni no name (o której mówię od jakiegoś czasu, że jest koksą, ale jednak mam wątpliwości...), pogodą typu złota polska jesień, zapachem liści i... pieczonych jabłek, rzecz jasna. Takich, jak w dwóch prostych deserach. Użyłam w tytule słowa 'retro', bo tak mi się kojarzą - nie za słodkie proste słodkości z dzieciństwa naszego czy naszych dziadków. Pierwszy można podciągnąć pod akcję "Nie marnuję jedzenia" (wykorzystanie ugotowanego ryżu). I jeden i drugi deser może być jedzony na śniadanie, jeśli ktoś lubi na słodko.

 



Ryż zapiekany z jabłkiem

Składniki (dla 2 osób): ok. szklanki ugotowanego ryżu (mój ulubiony to basmati, ale każdy się nada), 1 duże jabłko, ok. 2 łyżek cukru (dowolnego), 2 łyżki śmietany lub gęstej śmietanki, opcjonalnie: łyżka rodzynek, cynamon

Nagrzać piekarnik do 190 st. C. (termoobieg). Wysmarować masłem dwie niewielkie żaroodporne miseczki. Jeśli ryż jest bardzo suchy, lekko zwilżyć odrobiną mleka, wymieszać z rodzynkami, jeśli używacie, i łyżeczką cukru. Jabłko opcjonalnie obrać, wydrążyć, pokroić w kostkę, wymieszać z łyżką cukru i cynamonem (zależnie od upodobań, od hojnej szczypty po ok. 1/4 łyżeczki). Układać warstwami w miseczkach ryż, jabłka, ryż, jabłka. Śmietanę wymieszać z pozostałym cukrem (powinny zostać ze 2 łyżeczki), posmarować jabłka z wierzchniej warstwy. Piec ok. 30 minut, można pod koniec umieścić bliżej grzałki, by śmietanka się przyrumieniła (ale uważać, by nie przypalić!). Jeść na ciepło.

 

Składniki: 1 jabłko na osobę, łyżka konfitury jw., opcjonalnie: gruby cukier.

Nagrzać piekarnik do 190-200 st. C. (termoobieg). Jabłka umyć, wydrążyć (ale nie na wylot), nałożyć do powstałych otworów po łyżce konfitury (u mnie porzeczkowa). Opcjonalnie oprószyć dodatkowo cukrem po wierzchu. Umieścić na wyłożonej folią blaszce lub w natłuszczonych żaroodpornych miseczkach, piec ok. 30-35 minut. Jeść ciepłe.

Tu zaś archiwalne Dni Jabłka na Coś niecoś oraz jabłkobranie.

niedziela, 17 lipca 2011



Gdy zakładałam ogród warzywny i kupowalam nasiona, M podał mi paczkę nasion groszku. Gdy się zawahałam, powiedział zdziwiony (wiedząc, jak lubię świeży groszek): "Jak to? Nie chcesz?". No chciałam... i zasadziłam. Jakiś czas później M, patrząc na strąki na grządce, spytał: "Ale... co ty właściwie chcesz z nim zrobić?", a wówczas bez wahania odparłam: "Risi e bisi!".

Robiłam raz zbastardyzowaną (i także smaczną) wersję ryżu z groszkiem, wykorzystując, o zgrozo, groszek mrożony. Rzecz jednak w tym, że do tradycyjnego dania konieczny jest świeży groszek, z tego względu, że używa się także strąków. Jeśli nie macie własnego, mam wrażenie, że łatwiej jest go obecnie dostać na targach warzywnych niż kilka lat temu, ale należy się spieszyć, bo sezon się już raczej kończy. Anna del Conte, z której przepisu (z Gastronomy of Italy, albo jak mawia M, Włoskiej Biblii) korzystałam, sugeruje, aby ew. użyć groszku cukrowego (ale o ten chyba w naszym kraju nie tak łatwo ;). Poza drobnym faktem, że coś mi się pomyliło i przed gotowaniem rozmroziłam buliion drobiowy, którego potem użyłam zamiast wody (i dlatego mój ryż nie jest wściekle zielony, a raczej burozielony), trzymałam się wiernie przepisu. Wariant z bulionem jest bardziej 'treściwy', wersja z wodą - lżejsza. Obie bardzo smaczne. Można by tu także wykorzystać wywar z gotowania szynki, ale raczej należałoby go rozcieńczyć w proporcji 1:1 ze względu na wysoką zawartość soli.

Składniki (na 2 porcje):

  • 450g świeżego zielonego groszku, w łuskach
  • sól do gotowania (pominąć, jeśli korzystacie zamiast z wody, z lekko posolonego bulionu)
  • łyżka masła
  • łyżka oliwy
  • 1/2 małej cebuli, b. drobno posiekanej
  • ok. 1-2 łyżek posiekanej natki pietruszki
  • 1/2 szklanki (ok. 110-115g) ryżu arborio
  • 1/4-1/2 łyżki nasion kopru włoskiego, lekko zmiażdżonych
  • świeżo zmielony czarny pieprz
  • ok. 2 łyżek świeżo startego parmezanu



Groszek umyć, obciąć końce, zachować łupiny (tylko ładne sztuki, ze skazami wyrzucić). Puste strąki umieścić garnku z 0,75l wody i łyżeczką soli lub taką samą ilością bulionu (już słonego). Gotować aż łupiny będą miękkie, odcedzić (zachowując płyn!) i zmiksować strąki (najlepiej z łyżką wywaru) w malakserze/blenderze na puree. Jeśli pasta będzie włóknista (moja była), trzeba ją niestety przetrzeć. Puree umieścić w rondlu z 0,5l. wywaru z gotowania, pomału zagotować i trzymać na małym ogniu.

Tymczasem umieścić masło, oliwę i 1/2 pietruszki w większym garnku, podgrzać delikatnie przez ok. 5 minut. Dodać wyłuskany groszek, gotować chwilę stale mieszając. Dodać ryż. Gdy ziarna się pokryją tłuszczem, wlać gorący wywar. Zamieszać, zagotować. Dodać koper włoski i pieprz. Gotować pod przykryciem ok. 15-20 minut na średnim ogniu, aż ryż się ugotuje i wchłonie większość płynu. Zdjąć z ognia, dodać parmezan i resztę pietruszki. Podawać od razu.

PS z lipca 2015:

Oto wersja nie bura ;).

piątek, 24 września 2010

Od blisko dwóch tygodni, czyli od przyjazdu do Austrii, wszędzie dookoła widzę dynie. Czy to z okna pokoju, w sąsiednim ogrodzie (tu powinien być czas przeszły, bo już została zerwana), rosnące samopas (na stertach kompostu przy drodze, na terenie skansenu koło Salzburga, itd)., wystawione jako dekorację przed restauracjami, czy też sprzedawane w wielkich stosach 'z ziemi', przy stacjach benzynowych. Wszystko to sprawiło, że po pierwsze, tęsknię myślę o mojej dyni makaronowej na działce (zerwałam 1 wyrośniętą sztukę, ale co pozostałymi?), a po drugie, rzuciłam się na dynie w supermarkecie, gdyż nawet w zwykłym Sparze są 4 rodzaje do wyboru. Przede wszystkim porwałam dynię piżmową, trudno lub wcale dostępną w Polsce. Z 1/2 zrobiłam zupę*, większość pozostałej zaś M udusił z pomidorami, a mały kawałek użyłam jeszcze do poniższego risotta.

Składniki (dla 2 osób): szklanka (250ml) ryżu (najlepiej arborio, ale jak może widać na zdjęciu, u mnie z braku laku był basmati), ok. 60ml wytrawnego białego wina, 1/2 średniego pora, ok. 150g dyni (u mnie piżmowej), ok. 350ml dowolnego bulionu (najlepiej warzywnego lub delikatnego drobiowego), oliwa, masło, dodatkowa woda, ok. 200g (waga po osączeniu) rozmrożonej mieszanki owoców morza (można także użyć takich w zalewie), opcjonalnie: skórka starta z 1/2 cytryny i sok z cytryny

Pora umyć, pokroić w cienkie plasterki lub półplasterki. W rondlu/garnku rozgrzać masło z oliwą (po ok. łyżce każdego), zeszklić pora. Dodać dynię, pokrojoną w kostkę (piżmowej nie trzeba obierać, choć ja tym razem to zrobiłam), oprószyć warzywa lekko solą i smażyć ok. 5-10 minut (piżmowa b. szybko się gotuje, innym może zająć to trochę dłużej). Dodać ryż, wymieszać, przesmażyć kilkanaście sekund, skręcić ogień na średni, wlać pomału, stale mieszając, wino. Mieszać ryż, aż wchłonie cały płyn, wówczas wlewać stopniowo bulion, często mieszając. Gdy bulion zostanie wchłonięty, dodać owoce morza, wymieszać i stopniowo, w miarę potrzeby, dodawać dodatkową wodę - u mnie na oko, około 80-90ml, tyle, ile ryż wchłonie, pozostając wciąż lekko mokry. Gdy będzie już miękki, doprawić solą i pieprzem do smaku (u mnie ten ostatni obficie) oraz dodać skórkę z cytryny, jeśli używacie; ew. skropić także sokiem z cytryny. Wmieszać ok. 1 łyżkę masła, przykryć i odstawić na 2-3 minut na minimalnym ogniu (w przypadku kuchenki elektrycznej po prostu na wyłączonym, lecz jeszcze ciepłym palniku). Podawać najlepiej posypane natką pietruszki.

Nie jest to tylko specjalnie fotogeniczne danie...

* Dyniowe zupy już na blogu były:

| < Grudzień 2017 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Tagi

Ptasia on Pinterest
Page copy protected against web site content infringement by Copyscape
Durszlak.pl POMOŻECIE? PustaMiska - akcja charytatywna