Coś niecoś

Z moich doświadczeń wynika, że Turcja restauracyjna, poza znanymi kurortami, nie jest szczególnie przyjazna wegetarianom. Im bardziej na wschód, tym bardziej to widać. Co prawda, dania śniadaniowe/przekąskowe są bezmięsne (i pyszne: kaymak, różne sery, pieczywo, warzywa, miód, słodycze...), ale przy innych posiłkach zaczynają się schody (i pewnie dlatego nasza bezmięsna koleżanka Madzia wspomina do tej pory ponuro monotonny jadłospis złożony z "pide z serem" i... pide z serem). Całe szczęście zatem, że nie jestem wegetarianką... choć pewnie wtedy bym zacisnęła zęby i skupiła się na samodzielnym przyrządzaniu potraw, bo świetnej jakości warzyw i owoców w Turcji nie brakuje.

Niedawno przypomniałam sobie podobne smaki przyrządzając baranie klopsiki z Forever Summer Nigelli, a oto one:

Składniki: ok. 500g mielonej jagnięciny/baraniny, najlepiej dość chudej, 4 łyżeczki suszonego oregano, 4 łyżeczki suszonej mięty, niepełne 1/4 szklanki (ok. 60 ml) bulguru (może i można by użyć kuskusu), 1 ząbek czosnku, skórka starta z 1 cytryny, olej roślinny/oliwa do smażenia

Zakryć kaszkę zagotowaną wodą, odstawić pod przykryciem na ok. 15 minut do napęcznienia. Odcedzić przez sitko, wyciskając bulgur np. widelcem, by pozbyć się wilgoci. Wymieszać z jagnięciną. Dodać zioła, czosnek i skórkę cytrynową. Dobrze całość wymieszać. Formować kuleczki mięsne, z grubsza wielkości orzechów włoskich i układać, lekko spłaszczone, na talerzach wyłożonych folią, które umieszczamy w lodówce na ok. 20 minut do schłodzenia. Po tym czasie smażymy partiami na oleju lub oliwie, po ok. 4 minuty na stronę.

Wg autorki wychodzi średnio 35 klopsików, mi wyszło ok. 8 mniej.

My jedliśmy klopsiki z pitami oraz - z innej bajki - pieczonymi szparagami, a także surową cebulą w plastrach, rzodkiewką i ogórkiem. Do posypania była świeża mięta. Przygotowałam także sos: 1 rozdrobniony ząbek czosnku zmieszałam z ok. 3 łyżkami jogurtu naturalnego i 3 łyżeczkami tahiny (pasty sezamowej) oraz lekko doprawiłam cytryną (można by też dodać kuminu). Wg autorki, sosem miał być hummus, ale skoro ciecierzycy nie było... Każda z osób jedzących komponowała sobie posiłek sama, nadziewając pity zgodnie z upodobaniem bądź jedząc osobno pieczywo i klopsiki.

I tylko widok wokół inny, niż... No właśnie:

Zielona i chrupka. Duszona, ale nie za długo - to znaczy, że nadeszła wiosna.

Składniki: 1 nieduża główka młodej kapusty (umyta, zdjęte zewnętrzne liście, poszatkowana), ok. 100g wędzonego boczku, 1 średnia cebula, suszony majeranek, sół, pieprz, ok. 100-130g śmietany (18%), łyżka mąki, posiekany koperek (ok. 1/2 pęczka lub wg uznania)

Boczek pokroić w kostkę, wytopić na suchej (chyba, że boczek dość chudy - wtedy wcześniej trzeba rozgrzać odrobinę oliwy), głębokiej patelni/rondlu. Gdy boczek jest chrupki, dodać pokrojoną drobno cebulę, zeszklić. Dodać poszatkowaną kapustę, wymieszać. Doprawić majerankiem, solą, pieprzem, lekko podlać wodą. Dusić na średnim ogniu ok. 20-maks. 30 minut (kapusta powinna pozostać lekko chrupka). Pod koniec dodawania dodać śmietanę wymieszaną z mąką i koperkiem. Chwilę jeszcze całość pogotować, sprawdzić doprawienie (sól/pieprz). Podawać z gotowanymi młodymi ziemniakami i kefirem/kwaśnym mlekiem do popicia. U nas była to może z innej, bo tureckiej, bajki kulinarnej - moja wersja ayranu.

Ayran: jogurt pitny/niezbyt gęsty lub mało kwaśną maślankę dobrze wymieszać ze schłodzoną wodą w proporcjach 3:1 (najłatwiej to zrobić bezpośrednio w butelce z jogurtem, poprzez potrząsanie, jeśli pojemnik ma zakręcaną nakrętkę).  Doprawić do smaku solą, jeszcze raz dobrze wymieszać.

Chyba trzeba będzie niedługo powtórzyć...

E., rodowita prażanka (mam na myśli tą warszawską Pragę :), kiedyś powiedziała, że ulica Francuska to najładniejsza ulica po tamtej stronie Wisły. Tak się złożyło, że później przez jakiś czas mieszkała na Saskiej Kępie. To głównie dzięki niej dowiedziałam się o różnych smacznych miejscach w tamtej okolicy - i dziś chciałam o nich napisać.

O La Petite France już wspominałam na blogu, m.in. jako o źródle dobrych serów. Jak widzicie na zdjęciach obok, jest w czym wybierać. Poza serami są sardele (anchois) na wagę, pasztety i kiełbaski, najróżniejsze alkohole... Pierwszy raz usłyszeliśmy o tym miejscu zresztą, gdy E. przyniosła nam do wypróbowania różne cydry francuskie, głównie wytrawne. Z innych ciekawych, trudno dostępnych produktów, jest żelatyna w płatkach, do kupienia na sztuki.

Właściciele sklepu (m.in. b. sympatyczny pan Serge) służą pomocą i radą. Można także u nich zamawiać produkty (np. ser dla koneserów, czyli A Casinca). Towary na wagę są pakowane w retro papier z czerwono-białym nadrukiem, który b. mi się podoba i który widać na zdjęciu na lewo.

O rzut beretem od "małej Francji" są "małe Węgry", czyli sklep Papryka. Jak widać na zdjęciu, można tam kupić najróżniejsze kiełbasy i salami. Sprzedawczyni się pyta, czy chcemy kiełbasę mniej lub bardziej suchą, mniej lub bardziej pikantną i doradza właściwy rodzaj. Poza wędlinami w ciemnym sklepiku (ogrzewanym zimą tzw. kozą, stojącą w rogu) nie ma wielkiego wyboru produktów, ale są takie węgierskie szlagiery, jak pasty paprykowe, wina, likier Unicum i kostki bulionowe do zupy rybnej.

Przemieszczając się kulinarnie na południe, z Węgier możemy skoczyć do Turcji, bo niemal naprzeciwko Papryki mieści się Efes Kebab. Nie jestem fanką kebabowni, zwłaszcza od kiedy mój kolega się mocno struł po posiłku w bardzo popularnym miejscu w Warszawie, ale wiele osób mi polecało Efes. Ponieważ akurat byliśmy obok i byliśmy głodni, nadarzała się okazja, by miejsce wypróbować.

Karta dań jest bardzo krótka - kilka dań do wyboru. Wzięłam köfte a M, jeśli dobrze pamiętam, "przysmak Sułtana". Do popicia ayran. Gdy jedzenie pojawiło się na stole, poczułam się jak w Turcji: i ayran, i mięso smakowało tak, jak tam, a właśnie köfte popijane ayranem jadłam pierwszego dnia pobytu w Stambule, jako swój pierwszy miejscowy posiłek.  Na ścianie wisiał portret Atatürka, rozejrzałam się zatem za kolejnym niezbędnym elementem dekoracji, tj. "okiem proroka"(i znalazłam, w szklanej gablotce). Do pełni szczęścia brakowało mi tylko tureckiej muzyki* (w Efesie nie leciała żadna), no i surówka z kapusty nieco psuła smak całości.

Wychodząc z Efesu i przechodząc przez ulicę Francuską, kierując się w stronę Ronda Waszyngtona, możemy przenieść się do do Anglii w formie herbaciarni Gander's Tea Room. Akurat to miejsce znam od dobrych paru lat. Lokal składa się z kilku małych salek, w których ustawione są małe lub średnie stoliki. To dobre miejsce na ploty z przyjaciółką, randkę** lub po prostu five o' clock: wybór herbat jest duży, a jeden imbryk starczy i dla dwóch osób. Można także napić się kawy oraz zjeść małe co nieco.

To tyle, jeśli chodzi o "moje" miejsca na Francuskiej. Wiem, że delikatesów i restauracji jest tam znacznie więcej, a ja przemieszczam się jedynie na małej przestrzeni przy skrzyżowaniu z ul. Zwycięzców. Może ktoś z czytelników ma zatem swoje typy?

* Poradziłam sobie w chwilę później przy pomocy Aramam:

** Kto pamięta scenę nieudanych Walentynek w herbaciarni w V tomie Harry'ego Pottera ;)?

Revani to bardzo słodkie ciasto z basenu Morza Śródziemnego. Spotkacie je w Turcji, Grecji i krajach arabskich (pod nazwą basbousa). Wypiek bazuje na semolinie lub kaszy manny i jest nasączany syropem. Spotkałam się z opisem, że revani to "grecki biszkopt" - hm, biszkopt zawsze kojarzył mi się z lekkością, a to ciasto jest przeciwieństwem  lekkiego wypieku. Co ciekawe, nie byłam zachwycona revani, gdy je jadłam w Turcji, a to robione przeze mnie mi smakuje - jest bardzo słodkie, ale w akceptowalnych granicach. Niemniej, mały kawałek starczy do zaspokojenia łakomstwa, a że ciasto jest i niecodzienne, i bardzo podzielne (36 małych kwadracików), świetnie się nadaje na przyjęcia, np. noworoczne. Ja swoje przygotowałam na imprezę przedświąteczną, która przez moją chorobę się nie odbyła (chlip). Przepis pochodzi z Feast Nigelli (Sticky semolina cake); ja robię ciasto z kaszki manny.

Najpierw robimy syrop: 2 szklanki* cukru rozpuszczamy na małym ogniu w 1 szklance wody. Dodajemy 2 łyżki soku z cytryny, zagotowujemy i gotujemy na sporym ogniu 5 minut. Zdejmujemy z ognia, studzimy, dokładamy 1 łyżeczkę wody różanej i wg. przepisu tyle samo wody z kwiatów pomarańczy, ale ponieważ o ile różaną ew. zniosę, pomarańczowej nie, więc dałam trochę więcej wody różanej (1,5 łyżeczki). Studzimy, przestudzone do lodówki.
Ciasto: w robocie/malakserze miksujemy lub ręcznie ucieramy: 2 szklanki kaszy manny, 3/4 szkl. cukru drobnego, 115 g + 1 łyżkę masła, 1 łyżeczki proszku do piecz., 1/2 łyżeczki sody, skórkę z 1 cytryny, 2 duże jaja, 1/2 szkl. jogurtu greckiego (= u mnie zwykły), 1/4 łyżeczki mielonego kardamonu. Powinna wyjść gładka masa, którą przekładamy do foremki ok. 20x20 cm, wygładzamy i układamy równomiernie 36 blanszowanych migdałów (6 rządków po 6; zawsze miałam problemy z symetrią a w stanie chorobowym nie byłam w stanie doliczyć się do 6 - !!! - i tym razem wyszło mi 6 x 5).
Pieczemy 30 min. w 180 st. C - ciasto lekko wyrasta i jest ładnie zezłocone. Gorące ciasto polewamy zimnym syropem, zostawiamy do ostudzenia w foremce, potem kroimy na malutkie kwadraty, każdy z migdałem pośrodku.
Uwaga: Nigella proponuje także wersję smakową bez wód kwiatowych i kardamonu, ale z kroplą esencji migdałowej w cieście.

*Chodzi tu o amerykańskie cup = ok. 240 ml

Ciekawa jestem, jak Wam będzie smakować...